Sandelhout is waarschijnlijk het meest geliefde en meest gebruikte houtachtige basisingrediënt in de hele parfumerie. De unieke romigheid, de omhullende warmte en het vermogen om elke noot waarmee het wordt gemengd te versterken, maken het onmisbaar. En ook, in zijn meest gewaardeerde natuurlijke vorm, enorm schaars.
De soorten sandelhout en hun verschillen
- Mysore sandelhout (India): het meest gewaardeerde ter wereld. Romig, warm, met bijna dierlijke en bloemige tonen. Santalum album. Sinds de jaren 90 beschermd in India, tegenwoordig is de export sterk beperkt. Uitzonderlijk duur — meer dan €1.500 per kilo voor essentiële olie van hoge kwaliteit.
- Australisch sandelhout (Santalum spicatum): droger en minder romig dan Mysore. Wordt duurzaam geteeld in West-Australië. Het is tegenwoordig het meest gebruikte natuurlijke alternatief in de industrie.
- Nieuw-Caledonisch sandelhout (Santalum austrocaledonicum): met een schoner en zachter profiel. Wordt duurzaam geproduceerd.
- Synthetisch sandelhout: moleculen zoals Javanol, Polysantol, Ebanol of Santaliff. Elk reproduceert een aspect van natuurlijk sandelhout — geen enkele evenaart het volledig, maar gecombineerd kan het aardig in de buurt komen.
Waarom sandelhout zo speciaal is in de parfumerie
Sandelhout heeft een unieke eigenschap: het fixeert en versterkt de andere noten zonder ze te overheersen. Het werkt als een "versterker" van de compositie — het laat het bloemige meer bloeien, het oosterse warmer zijn, het frisse langer blijven. Daarom komt het in de basis van zoveel parfums van totaal verschillende stijlen voor.
Sandelhout in de grote klassiekers
Santal 33 van Le Labo maakte sandelhout tot de absolute hoofdrolspeler en veroorzaakte een hele beweging. Tam Dao van Diptyque, Samsara van Guerlain, Timbuktu van L'Artisan Parfumeur. Sandelhout bereikt zelden het grote publiek, maar wanneer het dat doet, zorgt het meestal voor verslaving.
0 reacties